Rzeka dwa

KARTA 3

Wisła 1991.06 (wycieczka z klasą)

RZEKA DWA

Rzeko, jestem tu znów

Dotykam Cię, czuję plusk, szum

Ten kamień stoi jeszcze tu

Dalej obmywasz, pieścisz go

A on dalej zimny, twardy

Nieczuły jest.

Wodo niezmierzona

Może dziś łagodniejsza jesteś

Ale bardziej osamotniona

Mimo, że wśród swoich

I na ziemi rodzinnej płyniesz

Pozwól, że ja w milczeniu przywitam Cię

Nie mów mi nic, rozumie

Co mi powiedzieć chcesz

Płyn, nie odwracaj się

Daj tylko popatrzeć na Twój

Fali grzbiet.

Moje myśli

KARTA 2

Moje myśli spisane może w postacie wiersza, może zdania zawierającego jakąś przesłankę (na gorąco, w sytuacjach różnych) (podaje tylko niektóre !)

(pisałam w czasie próby, jaką przygotowywałam z dziećmi. Akademię z okazji 3 MAJA)

1.      Z wiosną minie czas milczenia,

Czas zwątpienia

Przyjdzie czas wytchnienia,

Czas WOLNOŚCI i RADOŚCI

…Nadzieja    

 (maj, 1987) (chodzi tu o lepsze jutro?...)

2.      To kłam, to gra

Mącenie, pranie, wytykanie cudzych wad

Wspólnie niezałatwionych spraw

Gdzie prawda, gdzie fałsz

Kto DRAŃ, a kto PAN

Kto DYREKTOREM zostać ma

Trudno rozstrzygnąć nam

Komu racje dać

O co grać?!... warto było się pchać!

(konferencja, 1990 rok, na gorąco)

3.      Rzeka  (nad Wisłą w Wiśle, na wycieczce z klasą 5.1990 r.)

Dokąd płyniesz wodo górska?

Zimna, nieustępliwa

Zostawiając swój ślad na kamieniach,

Głazach smętnych,… ich rany obmywasz.

Co im mówisz?, gdy tak szybko uciekasz

Czy zabierzesz ich troski?

O rzeko! – pełna głębin i tajemnic.

Któż Cię zrozumie

Dokąd płyniesz i jaka TWA droga

Czy potrafisz unieść te fale,

Które ze źródła swe początki wzięłaś?

Gdzie rozpuścisz, rozlejesz swe wody

Płyniesz tak bez celu, bez kresu

Czy po drodze przypadkiem

Nie wyschniesz…!

O wodo!, rzeko życia,

Weź mnie ze sobą

W tę krainę przecudną

Chcę z TOBĄ popłynąć

Choćby nawet DONIKĄD!...

Kamień

KARTA 2

KAMIEŃ

Czy chciałbyś mieć taki kamień,

Który w dotyku Twojej DŁONI

Jest gładki, a może szorstki

Ciepły, gorący, a może zimny

Twardy, a może miękki, czy suchy?

Tak cierpliwy, milczący,

Gdy go bierzesz do ręki

To zmienia się w TOBIE COŚ

I czujesz, że ON ma siłę i moc

Więc nie krusz GO

W swej DŁONI zatrzymaj

Lub schowaj, nie wyrzucaj!!

On na jutro Ci się

Przyda

To Twój i mój los

Codzienny NASZ TRUD życia!

Sen-Horyzont

SEN- HORYZONT

Widzę, tu przed oczami odpływa statek

Fala popycha jego bieg

I znika powoli, jak czas znika.

I nie widzę już i nie wiem

Gdzie ten okręt płynie

Dokąd, jaki jego cel.

Widzę go już jak płynie we mgle

Czy to NIEBO, czy jeszcze morza brzeg

Czy jego rejs kończy się?...

I słyszę, jak fala, falę goni

Szum, plusk. TRACH…!

-TO KONIEC- ZATONĄŁ.

Dobrze, że to było we śnie!

-OBUDZIŁAM SIĘ...!

Słońce

KARTA 2

Morze!... (moje wakacje?...!)

SŁOŃCE

-Czerwona kula w otoczce

Niebieskiego firmamentu nieba,

Rozgrzana, olbrzymia sunie powoli, ciężka

Za horyzont morza znika.

Jej blask złocisty roztacza się

Płaszczem promienistym na tafli wody,

Pozostawiając w chmurach tęczę

Wszystkich kolorów.

-Nagle; morze stało się jednym pomostem

I można by teraz wejść i iść za tym

Złocisto kolorowym słońcem

Tam, gdzie niebo zamyka się z ziemią

Widzę jeszcze w oddali biały statek

Maleńki z zapalonym światłem

I światło LATARNI, które mruga i błyska

Dając mi znak, aby moje dwa ślepe oczy

Nie pomyliły tafli wody z płytą lądowiska.

Może jeszcze zobaczę Cię

Moje kochane morze…!

Cisza

KARTA 1

Cisza

Samotny dom, a w nim Matka i ogród żywy

Dostojny, konarami spowity

Z gałązek drzew wynurza się

Pęk zielony, przecudny.

Pod żywopłotem jeden kwiatuszek zakwita

Chyba to pierwiosnek.

Krok z nim rozłożyście cyprys

W gromadzie wyrasta

A obok grusza młodziutka

W dół swe konary spuściła.

W głąb rosną róże

Już nie takie młode

Jedne kwitną, a drugie schną

O widoku nich agrest pochylony

I porzeczka między nimi wysoko.

W trawie truskawka wychyla się

Jeno trzy tylko zostały się

Gdzieniegdzie kępkami, stokrotki

Radośnie swój kwiat rozsiały

Maleńkie, białe kruchutkie, białe płatki

Sterczą na swej łodyżce dumnie.

Są też mlecze

Żółte, gorzkie, zimne

Każdy, kto je napotka

Depcze, zrywa i nie lituje się.

Rzuca.

Czemu!

1991. Wiosna